www.olivervulovic.com

Tadić i Belorusija

Srpska teroristička organizacija OTPOR koja deluje pod zaštitom i patronatom stranke predsednika države Srbije a koju (organizaciju OTPOR) pri tome iz inostranstva finansiraju najveći neprijatelji interesa iste te države Srbije, pokušala je poslednjih dana da u koaliciji sa američkim MPRI, CIA, Sorosovim banditima i beloruskim izdajnicima putem uličnog nasilja, neprestanom represijom, novcem, korupcijom, ucenama i manipulacijama u Minsku izvrši državni udar i protivno rezulatatima poslednjih izbora i upravo održanog referenduma, na pučistički način smeni legalnog predsednika i vladu te države, po istom scenariju po kojem je u oktobru 2000-te godine isti posao uspešno obavila u Srbiji. Vlada u Minsku je reagovala državnički i sve pripadnike te i ostalih inostranih terorističkih ćelija u svojoj državi pohapsila i proterala a na ulično nasilje domaćih izdajnika odgovorila umerenom i, srazmerno izazvanim neredima, adekvatnom policijskom silom. Scenario koji su Amerikanci uspešno primenili u Slovačkoj, Srbiji i Gruziji, posle Kube doživeo je svoj debakl i u Belorusiji. Frustrirana američka administracija je na novonastalu situaciju reagovala po već ustaljenom šablonu te je ekspresno Belorusiji uvela ekonomske i političke sankcije. Eventualni nastavci cele priče su nam svima u Srbiji dobro poznati, bar što se tiče budućih manevara američke i briselske administracije, ali su ovog puta zbog okruženja i specifičnog političkog, vojnog i ekonomskog položaja Belorusije kao i zbog visoke patriotske svesti naroda u Belorusiji, osuđeni na propast. Da su neprijatelji Belorusije shvatili da će rasparčavanje i kolonizacija ove države ići mnogo teže nego sa ostalim pacijentima koje je , kisinderovski rečeno, zahvatio virus patriotizma, vidimo i tako što se uopšte nije tako dugo čekalo sa prelaskom na sledeću fazu destabilizacije i stanizacije jedne države i njenog rukovodstva, na politička ubistva. U svom stanu u Minsku mrtva je pronađena Veronica Cerkasova, britko pero opozicije. Naravno pre nego što je istraga i počela, u medijima pod briselskom i američkom kontrolom u Belorusiji kao i u velikoj većini američkih i evropskih medija, već se spremno prstom pokazuje na gospodina Lukašenka i njegove saradnike kao na ispiratore tog odvratnog i gnusnog dela. Indikativno je da su se i u Srbiji dešavala politička ubistva ali da su prve veće političke poene naši neprijatelji počeli da stiču tek kada su počele da padaju i novinarske glave, čije se smrti, zbog nesposobnosti policije da ih rasvetli i dan danas eksploatišu u dnevnopolitičke svrhe . U oba slučaja, i srpskom i beloruskom, glatko se prelazi preko činjenice da je, kako tada Miloševiću, tako i sada Lukašenku najmanje trebalo nestajanje nekog od njihovih najjačih kritičara. Iz dva razloga najmanje -Prvog, jer ti ljudi sami po sebi nisu političke ubice i –drugog, stvorila bi se situacija koja bi se kao refren neprestano povlačila kroz kolumne opozicionih i zapadnih novina i koristila za neprestanu destabilizaciju države i vlade. Na Zapadu sada prosto čupaju kose zbog toga što se Belorusima ne može nametnuti nikakav Hag niti izvršiti denacifikacija i debelorusizacija kao i zbog činjenice da je Rusija tu, odmah pored, ali i u Savetu bezbednosti OUN a do Belorusije se ne mora leteti preko drugih država . Dakle, prostora za manipulacije koje su obilato korišćene protiv Srbije nema puno, ostaje samo pokušaj da se nešto više učini na domaćem beloruskom razjedinjavanju i podelama i što je moguće više insistirati na incidentnim situacijama u glavnom gradu do eventualnog krvoprolića. Eto, u takvu se priču uključio OTPOR na ponos i sreću srpskog naroda, vlade i predsednika. Smrt Veronike Cerkasove, Ćuruvije, Dušana Jovanovića kao i mnoge druge smrti koje su nastale na tragovima tzv “plišanih revolucija”, “milosrdnih anđela” i ostalih akcija koje su ih ovako tepajući im nazivali i organizovali američki imperijalisti u drugim državama radi ostvarivanja svojih interesa, su smrti koje će ostati da budu otkrivene u nekim budućim vremenima i sa nekim drugim ljudima na vlasti koje neće dovesti američki pučevi. U međuvremenu se postavlja pitanje imal li u ovoj državi krivične odgovornosti za ljude, državljane Republike Srbije, koji u ime jedne domaće političke partije (pokret – partija – Demokratska stranka) a za račun stranih faktora svesno odlaze u druge države sa namerom i ciljem da obaraju njihove vlade, izazivaju nerede i doprinose njihovoj nestabilnosti i izazivanju građanskog rata? Zar takve akcije OTPORA nisu kršenje i samog njihovog Statuta, statuta Demokratske stranke čiji su kolektivni član i Zakona o radu političkih partija i kao takve protivustavne ? Nema u javnosti uvek spremnog gospodina Vučetića da da svoje mišljenje i o ovoj situaciji i pre zasedanja suda i ako je to mnogo puta do sada radio. Gde je u celoj ovoj situaciji odgovornost gospodina Tadića kao čelnika tih ljudi i partije i kakve to kasnije negativne posledice može imati i po državu Srbiju uzimajući u obzir da je isti čovek i njen predsednik ? Gospodinu Tadiću je mnogo lakše da prizna legitimitet izbora na okupiranom Kosmetu gde je planirano da njegovi sunarodnici glasaju pod zastitom oružanih snaga NATO pakta (ako bi ih iko i od čega štitio), nego da prizna legitimitet izbora i referenduma koji su na legalan način obavljeni u jednoj slobodnoj i nezavisnoj državi kao što je Belorusija. OTPOR i Tadić su se borili da dođu na vlast jer “Srbija više nije imala prijatelja u svetu”. Da li je Tadićeva politika prema Belorusiji a time i posredno prema Rusiji stvaranje novih prijateljstava i veza između država i naroda? Kosmetsko pitanje na kome su Tadić i njegovi ratnohuškački kolektivni članovi pali pre nego što su i počeli da krckaju novi mandat je odličan pokazatelj da se na njihovoj antisrpskoj politici ogleda i njihova ukupna antislovenska politika te i uopste politika sa pozicija bespogovornog saveznika amerikanaca u svim ratovima i akcijama koje ovi budu sprovodili u svetu. Beše li to onaj isti čovek koji je hteo da šalje našu vojsku da okupira Irak ?