www.olivervulovic.com

Ubistvo kao haška izlazna strategija

Ni jedna javno objavljena smrtna presuda jednog suda nije tako brzo izvršena kao presuda haškog Tribunala od 24.februara kojom se Slobodanu Miloševiću zabranjuje odlazak u ruski institut Bakuljev na lečenje i sigurno spašavanje života. Slobodan Milošević, nekoliko puta gotovo plebiscitarno izabrani predsednik Srbije i SR Jugoslavije, pronađen je mrtav u ćeliji 11.marta. Slobodan Milošević je i poslednji predsednik Srbije koji je na vlasti bio po volji i meri svog naroda a ne političara koji vode neke druge narode i države, kao što se to poslednjih 6 godina dešava u Srbiji.

Ubistvo Miloševića je, ma koliko to bolno zvučalo, zarez u nizu smrti i ružnih događaja koje su mentori Tribunala u Hagu već odavno isplanirali kao paralelne procese tokom akcije odvajanja Crne Gore, otimanja Kosmeta, uništavanja Srpske. Simo Drljača, Kovačević, Dokmanović, Talić, Đukić, Sredoje Lukić, sveštenička porodica sa Pala, porodica Abazović (Radmila Abazović majka petoro dece od kojih jedno i zauvek invalidizovano), Babić i još mnogi nepobrojani su žrtve samog Haga ali i njegovih legija plaćenih ubica na ovim prostorima . Milošević je njihova najznačajnija ali ne i poslednja žrtva. Ako Srbija ostane nema, neka se pripreme Šešelj, Martić ,Krajišnik, Mladić i Karadžić. Neka se na smrt pripremi cela Srbija.

Pokojni utamničeni predsednik, ratni zarobljenik koalicije briselsko-britansko-američke političke mafije i domaćih izdajnika je dva dana pred smrt obznanio Zdenku Tomanoviću da zna da ga u Hagu truju i kako ga truju. Zbog jedne druge, tajne presude haškog monstrum suda, jer je kod njih sve bilo tajno od optužnica do presuda a kojom je Slobodan Milošević unapred već bio osuđen na smrt, ni jedan ratni zarobljenik visokog ranga u istoriji nije tako dugo i lagano ubijan i mučen kao što je bio Slobodan Milošević. Ni jedan ratni zarobljenik u istoriji nije tako žestoko, principijelno i do kraja, do poslednjih momenata svog života, na razne načine pružao otpor neprijateljima svog naroda, kao što je za svog života to uradio Slobodan Milošević. Na žalost, mnogo je i onih iz srpskog naroda kojima je postalo jasno kakvog su čoveka imali za predsednika tek nakon njegovog sramnog i veleizdajničkog kidnapovanja i predavanja u ruke geopolitičkih, političkih, kulturoloških, uopšte suštinski najgorih i moralno najodvratnijih i najbestijalnijih neprijatelja srpske države i naroda od kada kao narod i država postojimo. I mrtvog ga se plaše i u Evropi i preko Atlantika. Plaše se miliona ljudi na sahrani u Srbiji, plaše se svih njegovih dela i reči koje su srpskom narodu i pored do sada nezapamćenog nacionalnog ispiranja mozgova u proteklih 16 godina, ostale urezane u pamćenje i srca. Plaše ga se i ne predaju odmah njegovo telo porodici, da se u Moskvi ne bi uradila obdukcija koja bi otkrila tragove delovanja tih modernih Bordžija i Kaligula koji su prstenje sa otrovom zamenili tabletama “protiv iscrpljenosti” lekara opšte prakse u tom, pored još uvek postojećih šiptarskih na Kosmetu, najvećem evropskom koncentracionom logoru za Srbe u 21.veku.

Dok je Srbija bila nema, naslednici onih koji su lupnjavom u lonce i šerpe i opstrukcijama i izdajom sopstvene države pripomogli da i ova današnja “demokratska” Srbija i njeni građani budu tretirani kao Jevreji za vreme Rajha, okovani viznom bodljikavom žicom, ekonomski unakaženi i kulturno marginalizovani, 11.marta su se trudili da što više u prvi plan istaknu “patnje i muke” tzv žrtava Slobodana Miloševića. U srpskim medijima su se smenjivale izjave “srebreničkih majki”, Sonje Liht, Milićke, Kandićke, Vuka Draškovića, Svetozara Marovića i pripadanika američke administracije.

Tijanićeva RTS koja se “proslavila” i koja će ostati upamćena po najodvratnijoj emisiji od kada postoji kao televizija “Kad država strelja”, ostaće upamćena i po nekrolog prilogu o Miloševiću koji će CNN i Fox televizija zasigurno zauvek sačuvati u svojim arhivima jer ni njihovi najbolje plaćeni stručnjaci nisu uspeli da tog dana naprave takvu simbiozu svih mogućih negativnih komentara o Slobodanu Miloševiću kao što je to uradila RTS.

B92 je tokom celog dana najviše pažnje pored ostalih srpskih neprijatelja, najviše ponavljao izjavu Vuka Draškovića, izroda, čoveka bez familije i časnog imena, kome su članove iz ženine familije ubili a njega pokušavali da ubiju nekoliko puta baš oni sa kojima se još “onog 9. Marta” udružio u zločinačkom poduhvatu protiv svog naroda, čoveka koji se nebrojeno puta javno pozivao na viteštvo, čojstvo i junaštvo a koji se kao zlobna i podmukla ženetina koja u predasima između ljubavnih izjava mužu sprema sodu i otrov, likujući obratio da komentariše Miloševićevu smrt zapadnim medijima tokom svog boravka u Salcburgu.

Srpskim medijima je bilo najpreče da pored informacija o smrti predsednika Miloševića javnosti tokom celog dana prenose panične izjave iz Evrope i Amerike i njihovih satrapa u Srbiji, da Miloševićeva smrt nikako ne sme da politički promeni odnos vlasti u Beogradu prema Tribunalu u Hagu i ako je do sada na ovaj ili onaj način taj sud direktno ubio šestoro srpskih zatvorenika.

Miloševićevo ubistvo se desilo baš kada je taj kvazi sud bio u ogromnoj neprilici jer je morao da u sudnicu dovede zločince Klintona i Veslija Klarka i izvrgne ih sigurnoj političkoj javnoj sramoti nakon Miloševićevog, pripremljenog javnog unakrsnog ispitivanja.

Posle Miloševićevog odlaska, svi se pitaju gde će otići Srbija, gde je vode ovi što je sada vode a gde bi bila da je na njenom celu ostao Slobodan Milošević. Do kakvih god odgovora da dođu, ostaje za istoriju da je moderni i mondijalistički i globalistički Zapad ubio Slobodana Miloševića branitelja srpskog naroda i države a u životu i sa raznim privilegijama ostavio krvnike Čekua, Haradinaja, Tačija, Ljimaja, Muslijua, Ejuba Ganiča,Milana Kučana, Rasima Delića i mnoge druge ubice Srba, “zaostalog i nedemokratskog” naroda.

Udruženi zločinački poduhvat i genocid su omiljeni izrazi onih koji su ubili Slobodana Miloševića da bi konačno i ubili Srbiju, čijeg naroda više nema na prostorima za koja je optužen da je na njima sprovodio “etničko cišcenje,genocid, masakre...

Zbog svih ubistava koje su se desile u režiji ilegalnog haškog Tribunala jednog dana će krivično morati da odgovaraju i njegovi tvorci i finansijeri, Generalni sekretar OUN, sve stalne članice Saveta bezbednosti i holandska vlada na čijoj teritoriji se ovo mučilište i stratište nalazilo.

Slobodan Milošević je za svoga života ipak ostavio zajedničku Srbiju i Crnu Goru sa Kosmetom u svom sastavu po Rezoluciji 1244. Slobodan Milošević je uveo višestranački sistem i slobodne i različite medije. U ovoj današnjoj “slobodnoj” demokraturi zamera nam se i što ga javno žalimo. I žalićemo ga za vjek i vjekova jer imamo za čim žaliti a njegove tzv žrtve neka žale oni koji su ih svojom antisrpskom politikom zaista u patnje i smrt oterali. To nije uradio Slobodan Milošević sa kojim se završio samo jedan veliki i važan deo herojske odbrane našeg naroda i države ali se nije i zaustavio. To je i njegov politički testament oličen u rečima “DO POBEDE!”