www.olivervulovic.com

Priča se priča da...

 

Posle šoka koji su doživeli promenom Zakona o NBS i smenom njenog guvernera, državno zaduživanje je postalo nova užarena tema među brojnim ekonomskim analitičarima koji su proizašli iz žute finansijske svere. Da li su zaduživanja koje planiraju nove vlasti skupa ili jevtina, šta će na to reći evropski i anglo-amrički finansijski krugovi, šta će se od nas pored vraćanja novca još zauzvrat tražiti su pitanja koja vam kao iz katapulta lete u lice kako uključite tv, radio, računar ili otvorite dnevnu štampu.

Ako zaboravimo istim ekonomskim analitičarima to što takva pitanja baš i nisu glasno ili ih nisu uopšte postavljali za zemana njihovih sada teško poraženih favorita,teško je a ne primetiti njihovu ličnu, čisto političku frustraciju dok ta pitanja sada tako glasno i snažno postavljaju u javnosti. Njihova „briga“ o načinu na koji će se sada država zadužiti je slabo maskiran osećaj užasa zbog evidnetne namere ruskog , kineskog i ostalog nezapadnog kapitala da, osim zbog sopstvene ekonomske nadgradnje i rasta profita, samim svojim ulaskom učvrsti i temelje srpske države. Jer za razliku od zapadnog kapitala koji je i ovako jadno do sada bio plasiran na ove prostore, a samo zarad sopstvene sirove i zelenaške oplodnje i materijalnog baznisa za neprijateljsku politiku svoje matične države prema srpskim interesima, nezapadni kapital neće imati ništa protiv ako se država domaćin usudi da pored ekonomskih vodi računa i o svojim nacionalnim interesima.

Panično računanje od strane žutih ekonomista kamata na ruske i kineske kredite, te laži i opanjkavanja koje tom prilikom šalju u politički etar su čist surogat paničnog straha za sopstvene pozicije i ekonomske dividende koje su „zarađivali“ svojim izrazito kritizerskim opservacijama svega istočnog pa i istočnog kapitala. Osim pada ekonomije u EU i SAD kao činioca za sebe, smena vlasti na izborima u Srbiji je omogućila da se sada javno sme i može pričati o svim dosadašnjim evropskim i američkim ucenama u smislu politički dirigovanog ekonomskog oslonca Srbije samo na Zapadnu stranu svetske ekonomije, a to mnogo iritira i nervira dojučerašnje nedodorljive domaće ekonomske gurue i njihove prateće NVO.

Iznošenjem stava od strane sadašnjeg državnog vrha da nije tačno da se samo nalozi MMF-a, ECB-e i Svetske banke imaju uzimati kao konačne i dozrele mudrosti posle kojih više nema šta da se razmišlja ili sumnja, je izgleda za domaći lihvarski svet došao prebrzo i u snazi koju nisu očekivali. Svakom je jasno da u savremenom svetu apsolutno slobodnog izbora ekonomskog partnera nema i da je većina međudržavnih ekonomskih odnosa politički determinisana, jer da je suprotno, ni jedna evropska ili američka kompanija ne bi poštovale sankcije uvedene Iranu, Siriji, Kubi. Zbog toga, otvaranjem vrata vanevropskom kapitalu a da se pri tome ista ne zatvore i evropskom i američkom, Srbija demonstrira i nameru da se sa što manje šteta, posledica i guranja prsta u oko ranjenom Zapadnom kapitalu i njegovim političkim eksponentima drugačije pozicionira i u političkoj areni te tako što smirenije dočeka i javno obznanjivanje propasti unipolarnog poretka u svetu.

Niko ne gaji iluzije da će uticaj Srbije u odnosima sa političkim eksponentima ruskog, kineskog ili bilo kojeg drugog vanevropskog kapitala biti simetričan ali možemo biti mnogo sigurniji u to da neće biti komplementaran kao što je do sada bio u odnosu sa političkim eksponentima Zapadnog kapitala, kao i u to da eventualno padanje u veću zavisnost od vanevropskog kapitala moramo platiti teritorijama i životima građana. Mnogi se danas u susret ozbiljnijih ekonomskih odnosa sa Rusijom i Kinom a iz straha i iskustva stečenog na osnovu političke patologije koju je na planeti instalirala američka vlada i njeni satrapi, pitaju da li uošte postoje zdravi i partnerski odnosi među dražvama. Ne postoje apsolutno zdravi i apsolutno partnerski odnosi među državama ali postoje višestrani i složeni partnerski odnosi lišeni političke patologije u kojima ne postoje, ni kao početne a ni kao krajnje pozicije da jedna strana mora imati sve a druga ništa, ili jedna strana gotovo sve a druga gotovo ništa.

Za početak, Rusija i Kina u istoriji naših međusobnih odnosa nikada nisu kidisale na naše teritorije niti na živote naših građana, što ne znači da će njihovo odnošenje prema Srbiji biti ekonomski milosrdno a njihovi političari prema nama anđeli, ali sam siguran da neće biti ni ekonomski nemilosrdno u smislu besprimernog iznošenja našeg kapitala i uništavanja privrrede. Zadovoljan sam, jer mi je i Zapadnog milosrđa i Zapadnih anđela dosta za vjek vjekova.

www.vidovdan.org , www.fakti.org, www.vaseljenska.com, www.vesti.rs ,www.novinar.de,